Отко чуркаган бала

21.02.2012

(Эл акыны Шайлообек Дүйшеевге)

Дүйнө тааный баштаган жаңы гана,

Кичинекей илмийген сары бала,

Жөнөп калчу өйүзгө – мектебине,

Тоюп-тойбой курсагы чала-була.

Аралыгы бар эле кыйла алыс,

Барып келчү тепейип өзү жалгыз.

Ээн сайда элеңдеп желе-жорто,

Эрбеңдеген тай эле өтө жорго.

Кыш күндөрү  - эртелеп кеч киргенде,

Карды шилеп бөйтөңдөп ире-шире.

Отту көздөй чуркачу тиги өйүздө –

Чоң энеси күйгүзгөн өжүрөдө.

Мал сарайдын четинде экөө гана,

Тиричилик өткөрчү – эне-бала.

Ошол оту эненин – балага бу,

Жарык берчү, күч берчү күйүп-жана.

Караңгыда жаркылдап нурун чачат,

Жаш балага көрсөтүп жолун ачат.

Оттон алып кубатты, кубанычты,

Отко карай тызылдап чуркап барат.

Чуркап барат, чуркоодо, дале чуркайт...

Ал эми оттон агылып аруу нур жаайт.

Дуулдаган улуу от улам жанат,

Зуулдаган убакыт кууп барат...

Исматулла ПАРПИЕВ, Кара-Кулжа району